അക്ഷരി

അടുക്കും ചിട്ടയുമില്ലാതെ അലക്ഷ്യമായി വലിച്ചുവാരിയിട്ട കടലാസ്സു കഷ്ണങ്ങൾ പോലെയാണ് നമുക്കുള്ളിലെ ചില വിഷമങ്ങൾ.  ചിലത്, ഒരിക്കൽ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു എന്ന കാരണം കൊണ്ട് കളയാൻ മടിച്ച്, മേശ വലിപ്പിൻ്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ നമ്മൾ മറന്നു വെച്ച്, പൊടി പിടിച്ച് പോയതു പോലുള്ളവയും.  ഇനി ചിലത്, ചില്ലു ഭരണിക്കകത്ത് നമ്മൾ തന്നെ ഭദ്രമായി അടച്ചു വച്ചത് കണക്കാണ്. അതവിടെ ഇരിക്കുന്നുവെന്നു നമുക്ക് കാണാം. ചിരപരിചിതമായ ഒന്ന് ശ്രദ്ധയിൽ പെടാതെ പോവുന്നു മിക്കപ്പോഴും എന്നേയുള്ളൂ.  ചില വിഷമങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ പക്ഷേ നമ്മുടെ മനസ്സ് ഇങ്ങനെയൊന്നുമല്ല.. കടലായി മാറും. അവയുടെ ആഴക്കൂടുതൽ കൊണ്ടാവണം.. മനസ്സാകുന്ന കടലിൽ അത്തരം വിഷമങ്ങൾ ഇടക്ക് തിരമാലകളായി ആഞ്ഞടിക്കും. ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി, വീണ്ടും വീണ്ടും. ഉള്ളാകെ കലക്കി മറിച്ച്, ഒരുപക്ഷേ കണ്ണ് നിറയിച്ച്, ഒടുവിൽ ശാന്തമായി ഇറങ്ങി പോവുന്നത് പക്ഷേ വീണ്ടുമൊരു വേലിയേറ്റത്തിനാണ്. ഒരിക്കൽ വന്ന അതേ തീവ്രതയോടെ, അതേ രൗദ്രതയോടെ വീണ്ടുമെപ്പോഴോ തിരികെ വരാനാണ്. തിരമാലകളെ പിടിച്ചുകെട്ടാൻ ആരെക്കൊണ്ടാണ് സാധിക്കുക, അവിടെ തോൽക്കുകയെ ഉള്ളൂ. അതിൽ പെടുകയെ വഴിയുള്ളൂ. കാലമെന്ന, മറവിയെന്ന പൊ...